Zmarł Mieczysław F. Rakowski

8 listopada 2008 r. nie przyniósł dobrych wiadomości - zmarł polityk, premier PRL w latach 1988 – 1989, ostatni sekretarz PZPR, poseł Sejmu PRL w VI, VII, VIII i IX kadencji, współorganizator i członek Okrągłego Stołu, osoba, która chciała polepszyć stosunki polsko-niemieckie, historyk, dziennikarz, przyjaciel, mąż i zwierzchnik – Mieczysław Franciszek Rakowski.

Mieczysław Rakowski ma bogatą przeszłość dziennikarską, przez wielu nazywany jest legendą polskiego dziennikarstwa. W latach 1958 – 1982 współtworzył historię „Polityki” na stanowisku redaktora naczelnego. Jego współpracownicy wspominają go, jako osobę dysponującą olbrzymią energią, optymizmem i pracowitością. Mieczysławowi Rakowskiemu udało się przeprowadzić „Politykę” w dobrej formie przez trudne czasy cenzury. „Mieczysław Rakowski to jedna z najważniejszych postaci kilkudziesięciu ostatnich lat. Szef i redaktor gazety, która ukształtowała mnie i wiele osób z mojego pokolenia” – mówi Aleksander Kwaśniewski dla „Polityki”.

„Mietek”, bo tak nazywali go przyjaciele, pisał popularne swego czasu „Dzienniki”, które w ciekawej formie obrazowały polityczne perypetie PRLu, był również autorem dziewięciu książek. Mieczysław Rakowski zmarł w wieku 82 lat, cierpiał na nowotwór, ostatnie chwile spędził w szpitalu wojskowym.

Tak znana dziennikarka i pisarka, Hanna Krall na łamach "Polityki" wspomina Rakowskiego:

"Zadzwonił do mnie do Moskwy w sześćdziesiątym ósmym (byłam korespondentką „Polityki" od trzech lat). Powiedział:  "Wraca pani ... pomyślałem, że boi się pani tego powrotu. Proszę pamiętać - ma pani tutaj wielu przyjaciół". Powiedziałam: "Gdyby była panu potrzeba nerka, proszę liczyć na moją. Jeśli oczywiście, zgodzi się grupa krwi".
W Sierpniu w osiemdziesiątym pojechał do Szczecina na strajk. Miał kłopot z wejściem do Stoczni, nie  pamiętam czy wszedł w końcu. Po powrocie zaprosił mnie do gabinetu. Milczał dłuższą chwilę. Spytałam: "Tak zaczyna się rewolucja?". Potrząsnął głową: "Tak zaczyna się kolejne polskie powstanie narodowe".
W osiemdziesiątym drugim żegnałam się z „Polityką". Podeszłam do Niego na parkingu. "Odchodzisz" - powiedział -  "a miałaś mi oddać swoją nerkę..."
(Młodym czytelnikom wyjaśniam, że w 1968 trwała w Polsce nagonka antysemicka, a w 1982 był stan wojenny)
Pisarzy ocenia się po latach, według najlepszych dzieł, a ludzi według najgorszych zachowań. To nie jest sprawiedliwe. Nie chcę aby ta niesprawiedliwość spotkała Rakowskiego."