Michał Wszołek: Nie chcę się na nikim wzorować, bo to będzie mój koniec

Rozmowa z Michałem Wszołkiem, dziennikarzem igol.fm, zdobywcą statuetki "Zdobywcy Eteru 2009" w kategorii "Radiowiec w sieci".

Kuba Wajdzik: W tym roku zdobyłeś pierwsze miejsce w kategorii "Radiowiec w sieci" w plebiscycie Zdobywcy Eteru 2009. Byłeś bardzo zaskoczony, gdy zobaczyłeś wyniki?
Michał Wszołek: Na pewno byłem bardzo mile zaskoczony. Jest to przecież nagroda od ludzi, którzy słuchają Nas w eterze, a my przecież wszystkie relacje czy programy tworzymy dla nich. W pewnym sensie to też ukoronowanie mojej dotychczasowej pracy na antenie. Przez kilka lat ciężko pracowałem na to, żeby prezentować obecny poziom i cały czas staram się być lepszy. Duża zasługa w tym to moja indywidualna praca, ale także współpraca z Robertem Skrzyńskim z Radia Wrocław, to on tak naprawdę pokazał mi jak wygląda świat sprawozdań radiowych. 

KW: Radio igol.fm to radio sportowe. Czym zajmujesz się w stacji na codzień?
MW: Codziennie nie można mnie usłyszeć na antenie radia. Prowadzę w każdy wtorek w trakcie sezonu magazyn o piłce ręcznej SzczypGol wspólnie z Bronisławem Maly, byłym trenerem młodzieżowych reprezentacji Polski. Występuje też co jakiś czas jako gość czy ekspert różnych programów emitowanych na naszej antenie.

KW: Skąd miłość jednocześnie do radia i sportu?
MW: Miłość do sportu łatwo wytłumaczyć, bowiem już od dziecka byłem mobilny i kochałem biegać. Pamiętam jak na osiedlu grałem z dużo starszymi kolegami ode mnie w koszykówkę, piłkę nożną czy ręczną. Właśnie tą ostatnią dyscyplinę trenowałem przez 11 lat w nowosolskim klubie, niestety kontuzja przerwała jedną z moich pasji. A radio przyszło samo - z dnia na dzień coraz bardziej lubiłem robić coś dla kogoś i być doceniany. W końcu radio to teatr wyobraźni i cieszy mnie każda udana relacja, kiedy uda mi się przedstawić wydarzenia boiskowe w bardzo prosty, ale i ciekawy sposób. Radio wzięło się z przypadku, a teraz chcę, żeby radio towarzyszyło mi bardzo długo.

KW: Sport w Twoim wypadku to tylko opisywanie wydarzeń, czy też coś czynnie uprawiasz?
MW: Tak ja mówiłem wcześniej, kiedyś grałem wyczynowo, nawet w pewnym momencie wiązałem z tym przyszłość, ale kontuzja goniła kontuzję i teraz wyłącznie od czasu do czasu chodzę na treningi do II ligowego SPR-u Nowa Sól i tam staram się choć trochę pograć jak kiedyś.

KW: Na razie jesteś studentem, pytanie więc co dalej? Zamierzasz iść w kierunku mediów?
MW: Obecnie studiuje na Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu na specjalności Dziennikarstwo Sportowe. W kierunku mediów poszedłem już kilka lat temu, jak zacząłem przygodę z radiem internetowym. Był też kiedyś nieduży epizod w lokalnej stacji telewizyjnej, a teraz jestem także współpracownikiem Gazety Lubuskiej. Brakuje mi jednak radia w eterze lub poważnej stacji telewizyjnej.

KW: Podglądasz i podpatrujesz pracę innych dziennikarzy sportowych?
MW: Może to nie do uwierzenia, ale nie mam swojego wzoru ani jakiegoś guru. Staram się być sobą, mieć swój styl, być zrozumiały dla każdego - zarówno dla gospodyni domowej, jak i wykładowcy na uczelni. Nie chcę się na nikim wzorować, bo to będzie mój koniec. Każdy jest inny i sztuką jest być niepowtarzalnym a także charakterystycznym.

KW: Jakich wskazówek na koniec udzieliłbyś wszystkim młodym radiowcom?
MW: Żeby się nigdy nie poddawali i dążyli do realizacji swoich celów. Aby pracowali nad sobą cały czas - w radiu nie ma miejsca na pustkę czy dłuższą przerwę. Praca i jeszcze raz praca, a także znalezienie sobie osoby, która z boku mogła by podpowiedzieć czy nakierować. Bardzo często jest tak, że sami nie wiemy, czy robimy dobrze coś czy nie, wtedy taka pomoc z tylniego fotela jest bardzo przydatna.

KW: Dziękuje za rozmowę.