Nagrody Prix Italia dla Polskiego Radia

26 września br., podczas gali w Turynie zostały rozdane nagrody Prix Italia dla twórców radiowych, telewizyjnych i internetowych. Nagrodzone zostały dwie audycje Polskiego Radia: „Winna niewinna” oraz „Modlitwa zapomnianej”.

Prix Italia to najstarszy i najbardziej prestiżowy konkurs dla twórców, odbywający się od 1948 r. W tym roku rozpoczął się 20 września w Turynie, bierze w nim udział 87 rozgłośni publicznych i prywatnych z 46 krajów z 5 kontynentów. Polską radiofonię reprezentowały 4 produkcje radiowe oraz 2 internetowe.

„Winna niewinna” to audycja Patrycjj Gruszyńskiej—Ruman, Studio Reportażu i Dokumentu Polskiego Radia. W listopadzie 2008 roku audycja zdobyła „Białą Kobrę” – główną nagrodę w dziedzinie reportażu radiowego na XVIII Ogólnopolskim Festiwalu Mediów w Łodzi „Człowiek w zagrożeniu”. Reportaż został zrealizowany w ramach stypendium im. Jacka Stwory, którego laureatką autorka została w 2007 roku. Dokument opowiada o Stanisławie Rachwał, która po wyjściu z obozu w Auschwitz-Birkenau nawiązuje kontakt z organizacją WiN (Wolność i Niezawisłość). Zadenuncjonowana wkrótce na UB zostaje skazana na karę śmierci. W krakowskim więzieniu na Montelupich dochodzi do spotkania, o jakim marzyła w obozie.

„Modlitwa zapomnianej” – autorstwa Doroty Hałasy i Katarzyny Michalak z Polskiego Radia Lublin. Dokument artystyczny, poświęcony zapomnianej dziewiętnastowiecznej kompozytorce – Tekli Bądarzewskiej-Baranowskiej i fenomenowi popularności jej muzyki w Japonii. Jeden z jej utworów – „Modlitwa Dziewicy” wędruje po świecie od prawie 150 lat. Potrafi go zanucić każde japońskie dziecko. W anglojęzycznej „Wikipedii” napisano, że jest to najlepiej sprzedający się utwór fortepianowy wszechczasów. W Polsce „Modlitwa Dziewicy” i jej kompozytorka Tekla Bądarzewska-Baranowska są zupełnie zapomniane. Z pewnością przyczynili się do tego wyjątkowo zjadliwi krytycy, którzy okrzyknęli młodzieńczy utwór pianistki symbolem kiczu. To wpłynęło na odbiór jej późniejszej twórczości, która powraca teraz do Polski, po wielu latach, z odległej Japonii. Dokument opowiada o Tekli – artystce, żonie i matce, która tworzyła w niesprzyjającym kobietom – artystkom czasie.