Hanna Krall nagrodzona dziennikarskim Laurem

Hanna Krall została uhonorowana Laurem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za "niezrównany kunszt pisania o pamiętaniu". Najwyższe wyróżnienie SDP jest wzorowane na amerykańskiej nagrodzie Pulitzera. W laudacji podkreślono, że Hanna Krall "przez dziennikarstwo weszła do literatury, w której zajmuje miejsce szczególne, dzięki niepowtarzalnemu stylowi narracji i wyjątkowej umiejętności gromadzenia cegiełek, budujących opowieść". Jak dodano, Hanna Krall zawdzięcza swój wyjątkowy styl również wielkiemu tematowi, stanowiącemu niejako jej znak firmowy. Stał się nim Holocaust, splątane losy Żydów, Niemców i Polaków.

"Nikt nie potrafił z równym talentem i wrażliwością oddać wymiaru tej straszliwej tragedii, ujętej w opowieści o tych, co zginęli i o tych, których ocalono, a historia rozrzuciła po całym świecie" - podkreślono w laudacji.

"Ludzie (...) lubią się bać, ale na niby, a w moich tekstach, jeżeli jest strach, to naprawdę i w ogóle niczego nie ma na niby - powiedziała Krall, odbierając nagrodę. - Ludzie lubią być rozweselani (...), a ja ich zasmucam i za każdym razem, kiedy dostaję takie wyróżnienie, myślę: no jeszcze tym razem mi się udało. Morał z tego jest dość banalny - że trzeba robić swoje, po swojemu i na swój sposób" - powiedziała laureatka.

Krall zaczynała pracę reporterską w "Życiu Warszawy", kontynuowała ją w "Polityce", skąd odeszła w stanie wojennym. Publikowała m.in. w "Tygodniku Powszechnym" i "Gazecie Wyborczej", była zastępcą kierownika literackiego zespołu filmowego "Tor". Książkowy debiut Krall przypadł na rok 1972 — był to zbiór reportaży "Na wschód od Arbatu". W 1977 wyszła najsłynniejsza książka Krall "Zdążyć przed Panem Bogiem" — zapis rozmowy z Markiem Edelmanem o powstaniu w warszawskim getcie. Krall to także autorka m.in. "Sublokatorki", "Sześciu odcieni bieli", "Okien", "Hipnozy", a ostatnio "Żalu".

W swych utworach fabularnych lub fabularyzowanych Hanna Krall chętnie stosuje techniki reportażowe: skrót, ekspozycję detali, które urastają niekiedy do rangi leitmotivów, komentarz odautorski. Pokazywanie konstrukcji, szwów, warsztatu pisarskiego jest jedną z cech charakterystycznych tej twórczości, nadając jej pozory surowości, a zarazem podkreślając grę między prawdą i fikcją.