Kocham Cię . . . Telewizorku

Telewizja – okno na świat. Świat w oknie. Ilość cali bez znaczenia. Ważne by był. Stał gdzieś w widocznym i ważnym miejscu. Stał niczym kapliczka albo domowy ołtarzyk. Musi być do niego dojście. Widoczność powinna być bez zarzutu. Zawsze czysty, przejrzysty i wymuskany. Nic nie może mu przeszkadzać. Co więcej nikt obcy nie może obsługiwać pilota (ściszać, robić głośniej – mniejsze zło, zmieniać kanały – grzech śmiertelny).

Pilot obłożony folią – dla zabezpieczenia przed działaniem ręki nerwowo szukającej kanału lub goły jak go technik stworzył – noszący ślady nieudanej telewizyjnej produkcji czy złej wiadomości podanej w dobrej oprawie. Pilot czasem łączy się z ręką – ręka specjalnie dostosowuje się do pilota. Tworzą jedność – piękną poetycką całość. Pilot jawi się jako feniks z popiołu ręki. Nic ich nie rozdzieli. Pilot zastąpił rękę ukochan-ej/ego.

Program telewizyjny – jak dobra i wartościowa książka. Trzymana na widocznym miejscu. Zawsze w pogotowiu. Użytkownik telewizora jest zawsze wierny jednej marce programu telewizyjnego. Nie zostawia go na pastwę losu – kolekcjonuje, tworzy makulaturowe kupki, a potem wyrzuca (z wielkim żalem zresztą). Zadbane, piękne, sielankowe. . .

(Niektórzy) Ludzie traktują telewizor jako część swojego JA. Nie mają innych zmartwień. Nie mają innych problemów. Liczy się tylko TELEWIZOR. Istnieje tylko to, co w szklanym ekranie – reszta jest mało kolorowym dodatkiem. Telewizor do śniadania, obiadu i kolacji, w przerwach i podczas ważnych świąt.

Jeden z medioznówców na pewnym spotkaniu składał życzenia. Było o zdrowiu, pomyślności. Nie uszły jednak uwadze jego słowa – sentencja człowieka, który mediami się zajmuje, który wie co w telewizorku piszczy. Cytuję: „. . . i niech Świąt nie zakłóci wam telewizor. Kiedyś to było pięknie – rozmowy, śpiewanie kolęd itp. Dziś gdy siedzę z dziećmi (...) gdy pragnę poruszyć jakiś temat, słyszę tylko CIII-szej - zaczęły się Wiadomości. I czar świąt prysł” Zdanie nie odnosi się tylko do świąt. Można je przywoływać każdego dnia. Bo czemu mówić CIII-szej, gdy świat na około jest piękny i godzien zainteresowania bardziej niż szklana rzeczywistość...