Kochać zbyt mocno w polskiej rzeczywistości

„Taniec z gronostajem” Maryli Ścibor – Machockiej przypomina książkę „Kochać zbyt mocno” Rosalind Penfold, tyle że akcja „Tańca” dzieje się w polskich realiach.

Krystyna – główna bohaterka zakochuje się w Wiktorze. Na początku miłość jest korespondencyjna. Ona w Polsce, on w Holandii. Krysia ulega namowom, przeprowadza się do kraju tulipanów. Na początku jest bosko – miłości, czułości – ona czuje się, jak w raju, on chyba zresztą też. Sielanka nie trwa długo – Wiktor okazuje się alkoholikiem. Terroryzuje Krystynę, bije ją i dzieci. Ona chce odejść, on obiecuje poprawę. Zaczyna się taniec w błędnym kole. Krystyna w końcu decyduje się na krok i odchodzi. Czy jednak koszmar zbyt mocnej miłości ją opuści?

Wydarzenia opisane przez Machocką nie są jednostkowym wybrykiem, lecz mają miejsce częściej niż nam się zdaje. Przemoc domowa jest najtrudniejszym problemem, gdyż rzadko się o niej mówi - wbrew temu, co pisze Luis Arias - prezes stowarzyszenia "Niebieska linia" w USA. Tam problem jest z pewnością częściej omawiany i więcej kobiet decyduje się na zakończenie toksycznych związków. W Polsce jest z tym różnie - wskazuje na to choćby fakt, iż podczas Dnia Przeciwdziałania Przemocy w Wejherowie, zgłosiła się tylko jedna kobieta chcąca przerwać łańcuch terroru domowego.

Machocka napisała książkę, która na długo zapadnie w pamięć każdemu, kto po nią sięgnie. I nie ważne tu jest, czy ten ktoś był świadkiem przemocy domowej czy nie. Napisana znakomitym językiem realistyczna powieść uświadamia, że o tym, wciąż dużym w naszym kraju problemie należy dyskutować, mówić, pisać. Proponować różne możliwości rozwiązania i przekonywać, że w końcu trzeba przerwać takie piekło, nie wierząc tylko w ciągłe zapewnienia o poprawie. Polecam.

„Taniec z gronostajem”
Maryla Ścibor-Machocka
Wydawnictwo Media Rodzina
2007